In 2015 kwam ik na vijf maanden zeilen aan in Zuid-Afrika.
Ik ging er werken op een biologische wijnboerderij en maakte roadtrips.
In Betty’s Bay verbleef ik in een B&B waar ik aan de praat raakte met de vrouw des huizes.
Ze vertelde over Zuid-Afrika.
Over apartheid en de hedendaagse politieke cultuur.
Ze vertelde over Sixto Rodriguez en hoe deze man met zijn geladen muziek de stem van een generatie werd.
Zijn teksten inspireerden studenten, kunstenaars en activisten.
In een tijd van onderdrukking zong hij over vrijheid, waarheid en waardigheid.
Het was ongeveer een half jaar daarvoor dat ik voor het eerst over deze man hoorde.
Een kennis vertelde me over een documentaire van een singer songwriter die de bekendheid van The Rolling Stones en Beatles had zonder dat hij het zelf wist.
Ik zat destijds op gitaarles en op basis van mijn muziek interesse dacht ze dat ik Sugarman wel kon waarderen.
Ze had gelijk!
Al was het pas na mijn bezoek aan Betty’s Bay dat ik zijn muziek begon te luisteren.
En ik de documentaire bekeek.
Wouw, wat een verhaal!
In zijn thuisland Amerika, was zijn muziek totaal geflopt.
In Zuid-Afrika was hij een legende.
Het verhaal gaat dat zijn lp cold fact was meegereisd met een Amerikaanse toen ze op bezoek ging bij haar vriend in Zuid-Afrika.
Daar werd de plaat razendsnel populair.
In zijn thuisland leek Rodriguez een daklozen bestaan te leven.
Dat, terwijl zijn liedjes, zijn muziek, aan de andere kant van de Atlantische Oceaan bij een groot publiek populair was. Zo populair dat er een jarenlange zoektocht gaande was in Zuid-Afrika naar de artiest achter de plaat.
Van de week moest ik aan hem denken.
En keek ik Searching for Sugarman voor de zoveelste keer.
Zijn verhaal heeft iets verbluffend.
En is minstens zo inspirerend!
Hoe in stilte de grootste roering geboren kan worden.
Soms heb je niet door wat je allemaal teweegbrengt bij een ander.
Of ergens anders.
En ontdek je later pas, en misschien wel nooit, wat de impact is die je maakt door zuivere expressie te geven aan hetgeen in jou ligt. En soms moet je eerst door het gevoel van afwijzing heen om vervolgens je eigen stem werkelijk te kunnen horen.
Wie weet… ben jij ondertussen allang iemands Sugarman.
