Skip to main contentSkip to footer

Teek of teken?

Column Janneke Dijkhuis

De pelletkachel verslond pellets op volle toeren.
M’n dekbed had ik verplaatst naar de bank.
Ik leek het maar niet warm te krijgen.

Het bleef ook maar jeuken.
Onder m’n linkerschouderblad.
Precies waar m’n BH-bandje overheen viel.

Na een tijdje zei hij dat daar een rode plek zat en dat het slim was om de dokter er even naar te laten kijken.
Tijdens onze vakantie hadden we meerdere keren teken bij elkaar gesignaleerd en verwijderd. Na een paar dagen was de jeuk dan wel weg.
Behalve dus bij deze ene.

Voor ik het wist zat ik aan de antibiotica.
10 dagen, 2 tabletten per dag.
Op dag zeven diende zich volgens planning mijn menstruatie aan.
Heviger dan anders.
En op dag acht kreeg ik het dus koud en ging m’n energie omlaag.
Op dag negen lag ik ziek op de bank, rillend onder m’n dekbed.

Soms geeft het leven je een teken.
Ik kreeg een teek.
Een uitnodiging om eens ff de tijd te nemen voor de Dolly Parton-documentaire en een pan kippensoep. Dat maakte ik er maar van.
Ziek zijn is zo erg nog niet.

Teken of niet.

De eerste dag na de tiende kwam er alweer leven in de brouwerij.
De vroege zonnestralen van een nieuwe dag verschenen tussen de takken van de bomen, die hun bladeren nog niet hadden losgelaten.
Het licht gaf het veld een warme, serene gloed.
De wind maakte er een speels tafereel van en het luide trompetteren van de ganzen kondigde aan dat het gedaan was met de rust.

Een echte spirituele meester zal je aandacht niet naar hem- of haarzelf richten en zal geen absolute gehoorzaamheid of uiterste bewondering van je verwachten, maar zal je in plaats daarvan helpen om je innerlijke zelf te waarderen en te bewonderen. Echte mentoren zijn zo doorzichtig als glas.

Uit 40 regels van Liefde

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?