We vertrokken met 38 graden en werden op de laatste dag met 20 graden terug naar huis geblazen.
Met de Allis Chalmers en huifkar waren we laatst een weekje op pad.
Op sommige plekken stak het maïs net een kop boven de grond.
Ergens anders stak het al een kop boven mij uit.
Stukjes rijden werden afgewisseld met het uitgooien van de kleedjes en kussentjes voor een leespauze of het bereiden van eten.
Met 5 kilometer per uur en maximaal 2 uurtjes rijden per dag zijn we niet ver gekomen.
Tegelijkertijd verder dan in lange tijd.
Verre oorden lijken niet te lonken in deze levensfase.
Het meebewegen met de seizoenen dichtbij huis des te meer.
Die week las ik “Heren van de thee”, een boek van Hella Haasse, dat me terugbracht naar Indonesië.
Weliswaar 133 jaar voordat ik er voet aan land had gezet.
De Indonesische woorden en haar beeldende schrijfstijl rakelden herinneringen op. Aan hoe ik daar aankwam als broekie van 28 lentes jong in de expatbubbel op Bali. Ook alweer 14 jaar geleden!
Als die Janneke had geweten wat ik nu weet, had ze wat meer kunnen genieten en beter kunnen zien waar ze eigenlijk was en wat ze allemaal wel niet meemaakte.
Want zij deed maar wat en wilde het allerliefste zijn waar ze niet was.
Niet dat ze niet op Bali wilde zijn, maar veel meer in het leven bedoel ik.
Ze wilde de liefde vinden en vijf minuten later toch niet (meestal na een ervaring met weer een onbetrouwbare …). Dan wilde ze alle vrijheid behouden om te gaan en staan waar ze wilde. Wel wilde ze altijd nog meer geld verdienen en zeker nog veel meer reizen.
Maar boven alles wilde ze bevestigd en gezien worden.
Zes van de tien jaar dat ik in het buitenland leefde heb ik op Bali gewoond.
Na een jaar dacht ik dat ik er oud zou worden en leerde ik de taal en verdiepte ik me meer in de cultuur buiten de bubbel om.
Daar begon er iets te verschuiven in hoe ik naar het leven en de wereld keek.
Alsof ik voor het eerst zag dat ik niet alleen maar op zoek was naar meer vrijheid, maar ook naar iets wat ik zelf nog niet kon benoemen.
Ik denk eigenlijk niet zoveel meer aan die tijd, maar het boek bracht me er even naar terug. En zo ineens wilde ik daar weer zijn: een plek die ooit als thuis voelde, maar nooit als mijn eindpunt bedoeld was.
Nu mijn wortels steeds dieper in mijn geboortegrond zakken, kan ik met warmte terugkijken naar een thuis dat ik toen nog buiten mezelf zocht.
De huifkar bracht ons dan niet ver van huis, maar vijf kilometer per uur blijkt voor mij precies snel genoeg om te zien waar ik ben.
Thuis.
Oost, west, zuid of noord maakt weinig verschil. Het maakt niet uit wat je bestemming is, maar zorg ervoor dat elke reis een reis naar binnen is. Als je innerlijk reist, reis je de hele wereld over en verder.
Regel 09 uit 40 regels van Liefde
