Laatst kwam ik een oud-collega tegen vanuit de tijd dat ik nog in de bloemen en planten werkte.
Dat was tussen m’n 14e en 24ste ongeveer.
Ze vond me rustiger.
“Ik vond je toen zo zoekende,” zei ze.
Morgenochtend rijd ik weer naar Amstelveen.
De eerste lesdag van het derde jaar Jungiaanse Psychologie.
Ook wel bekend als symbolische en analytische psychologie.
In mijn “zoektocht” ontdekte ik deze studie die me liet zien dat sommigen van ons een diep verlangen hebben om het leven ten volle te ervaren. Om te weten waar het allemaal omgaat.
En dat je daar niet bewust voor kiest.
Dat het een trekkracht is die van binnenuit komt.
Vanuit de ziel.
Dat resoneert.
Die trekkracht is de motor in mijn zoektocht (geweest).
Vroeger beperkte die zoektocht zich tot de buitenwereld.
Het maakte dat ik niet vaak “thuis” was.
Hier.
Nu.
En ergens heb ik mezelf daar lange tijd op veroordeeld.
Dat ik niet gewoon eens in de pas kon lopen.
Ik ben onbewust heel lang tegen die geconditioneerde overtuiging aangelopen.
Dat ik normaal moest doen.
Maar nu ik “zoekende” vervangen heb voor “lerende” verzacht de energie.
Ben ik geduldiger met mezelf.
Meer aanwezig.
met zelfspot!
Daarnaast is de zoektocht verschoven van de buitenwereld naar de binnenwereld.
Vanuit medicijnwiel numerologie kan ik die (innerlijke) ontwikkelingsdrang ook heel goed relateren aan de dubbele elf in mijn karakterstructuur.
Het meesterschap getal dat gaat over leerling versus leraar zijn.
Het is mijn talent en missie om meesterschap te verkrijgen.
Over hetgeen ik doe.
Over het leven.
En het leven ervaar ik steeds vaker als een magische spiegel.
En krijg ik mezelf dus steeds weer gereflecteerd.
Talent en missie voeden elkaar.
Ik ben benieuwd waar dit derde jaar me gaat brengen.
Wat het me over mezelf en het leven laat ontdekken.
Waar het zelfonderzoek me naartoe beweegt.
