Vorige week was het precies 60 jaar geleden dat Annie overleed.
De oudste zus, kind vier in de rij van 12.
Mijn vader is kind 11 uit die rij.
Nu ruim een jaar woon ik in de paardenstal van het huis waar vroeger van der Sleen woonde.
In mijn zoektocht de afgelopen jaren naar verhalen over mijn voorouders kwam dit huis, en zijn vroegere bewoners, nogal eens aan bod.
Die van der Sleen moet een bliksem geweest zijn.
Zijn vrouw huilde nogal eens op mijn oma’s schouder uit.
Ik heb haar niet gekend.
Mijn oma niet.
In haar gezin van herkomst was zij de hekkensluiter: nummer 12 van 12.
Ze overleed 2,5 jaar voordat ik arriveerde.
Oma was altijd druk, maar er ontging haar niets.
Vaak was ze bezig met de kinderen, terwijl ze kleertjes naaide.
Ze kon in gesprek zijn en het gesprek naast haar volgen en op de juiste momenten interrumperen met toevoegingen op dat gesprek, ondertussen het andere gesprek gaande houdend. Zelfs als je dacht dat ze ingedut was op de stoel kon ze je verrassen door toch ineens zich te bemoeien met het gesprek wat mensen om haar heen voerden.
Aldus de verhalen.
Opa heeft mij nog wel vastgehouden.
Ook hij kwam uit een gezin van 12. Hij was nummer 7.
Hij stapte uit de tijd toen ik vier maanden oud was.
Vanuit het raam in de paardenstal kijk ik uit op het ouderlijk huis van mijn opa.
Een mooie witte boerderij langs de middenraai.
Dat uitzicht maakt deze plek extra bijzonder; uitkijken op de plek waar mijn voorouders 120 jaar geleden naartoe verhuisd zijn vanuit Midwolda.
Hoe zouden ze dat toen gedaan hebben?
Onverharde wegen.
Een handvol kindertjes hadden ze toen al.
Zelf ben ik opgegroeid in het huis van opa en oma.
Mijn vader woont er nog.
150 meter van de paardenstal.
Op maandag- of dinsdagmiddag drink ik vaak even een wijntje bij hem.
Dan hebben we het over dingen.
Vroeger enzo.
Annie.
Mooi dat dat kan.
Die gesprekken.
De verhalen.
Daar ben ik dankbaar voor.
En dat ik ze op waarde weet te schatten.
✨🙏✨
