Skip to main contentSkip to footer

Verwonderen

In mij huist een vier jarig meisje.
Voordat het signaal is gegeven, is ze uit de startblokken.
Speels, enthousiast en ondernemend.

Ze gaat gewoon, want ze ziet geen risico’s en is niet bezig met wat anderen van haar vinden.
Haar vrijheid om gewoon te doen en te gaan benut ze zonder zich ervoor te verontschuldigen.

Er leeft ook een vijftienjarig meisje in mij.
Ze voelt zich niet gezien en niet gehoord.
Het leven overkomt haar en bij iedere kans die ze krijgt is ze argwanend.
Over wat ze van haar denken, wat er van haar wordt verwacht en of het wel in evenwicht is; of ze niet te veel geeft of veel te weinig.

Ze is vaak bokkig, tegendraads en steigert voordat ze heeft gehoord wat er wordt gezegd.
Ze mist bedding, veiligheid en begrenzing.

Als hedendaagse tweeënveertigjarige vrouw leer ik de verschillende meiden in mij steeds sneller herkennen. Hoewel ik mezelf er ook met regelmaat aan mag herinneren dat ik mijn eigen advies mag opvolgen: maak afspraken met de meisjes om in contact te komen, zodat ze niet op onverwachtse momenten het levensstuur overnemen.

Wanneer ik weer eens vol enthousiasme in het diepe wil springen gaan we eerst wandelen. Zodat de kracht van de vier jarige niet destructief wordt, maar kan landen in richting.

Wanneer de hele wereld tegen me is, niemand het beste met mij voor heeft en er nooit genoeg ruimte is voor mij gaan we ook wandelen. Zodat de argwaan van de vijftienjarige niet leidend wordt, maar een signaal om beter te luisteren naar wat er in mij om bescherming vraagt.

Met z’n allen zijn we op reis.
Met deze twee delen in mijn zicht.
En nog vele anderen die op dit moment niet voelbaar contact zoeken.
Misschien omdat ze geïntegreerd zijn.
Misschien omdat ik nog niet echt kennis met ze heb gemaakt.

Het voelt heel rijk om op deze manier in contact met mezelf te zijn.
Mezelf sturing en liefde te geven.
Mijn bedding wordt steviger, het voelt steeds veiliger.
Daardoor voel ik me zachter en liefdevoller.
En dat is wat de wereld me steeds vaker terug spiegeld.

Ik blijf me verwonderen over hoe het werkt.

 

De zoektocht naar liefde verandert ons. Er is geen zoeker onder hen die naar liefde zoeken, die niet rijper is geworden op de weg ernaartoe. Zodra je op zoek gaat naar liefde, begin je van binnen en van buiten te veranderen.

Regel 11 uit 40 regels van Liefde

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold mentor, schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Hey, Janneke hier!

Zoek je een goeroe die je vertelt hoe je moet leven, dan moet je mij niet bellen. In mij vind je een ervaren medereiziger, met behoorlijk wat kilometers in de benen in zowel de buitenwereld als de binnenwereld.

Sta je op een kruispunt, weet je diep vanbinnen eigenlijk best welke keuze je te maken hebt, maar lukt het je steeds niet om je hart te volgen?

Laten we dan samen een online kop thee drinken. Dan onderzoeken we wat er tussen weten en doen in staat en of ik daarin iets voor je kan betekenen.