We zaten op kleedjes en kussentjes op een paar meter afstand van de Balinese Priester.
Gewoon deze week, in de buurt van Orvelte.
Twee vriendinnen, een heleboel andere mensen en ik.
Een kommetje rijst dat we aan het vuur mochten offeren uit dankbaarheid voor de overvloed van het leven.
Drie stukjes appel, elk symbool voor een wens die we ook aan het vuur gaven.
Afsluitend werden we met heilig water gereinigd.
Een van de dingen die ik zo aan de Balinese cultuur waardeer zijn de ceremonies en rituelen die door een mensenleven heen initiaties bekrachtigen.
Een baby mag bijvoorbeeld de eerste 105 dagen de grond niet raken. Op die manier staat het nieuwe leven nog dicht bij het goddelijke. Wanneer die periode is afgerond vindt er een ceremonie plaats waarbij het kind verwelkomd wordt in de aardse wereld. En in de tienertijd vindt er een tandenvijlceremonie plaats die de overgang naar volwassenheid markeert. En zo hebben ze nog veel meer initiatie ceremonies die nieuwe levensfasen inwijden.
Regelmatig denk ik terug aan hoe ze dat daar in het oosten doen.
En de effecten van die initiaties.
Het tweede jaar van de systemische opleiding die ik volgde sloot ik af met een eigen bedacht ritueel hiervoor. Een ritueel om alsnog te markeren wat eerder ongemerkt voorbij is gegaan en om iets te herstellen van de breuk die ontstaat wanneer zulke levensovergangen niet bewust worden doorleefd en afgerond.
Je bent namelijk niet van de een op de andere dag peuter, kleuter, tiener, jongvolwassene.
Die levensfasen dienen zich op veel subtielere wijze aan.
En hoe je die overgangen ervaart heeft vaak grote invloed op hoe je door het leven beweegt. Kijk alleen al naar hoe je verantwoordelijkheden draagt, je verhoudt tot autoriteiten, wel of niet zichtbaar durft te zijn en je plek inneemt.
Wanneer zo’n transformatieproces op de energetische laag niet wordt afgemaakt blijf je onbewust verbonden met een levensfase die je biologisch allang achter je hebt gelaten. Ik zie het vaak in hoe ouders bijvoorbeeld verantwoordelijk worden gehouden voor dingen die al lang en breed van de biologisch volwassen versie van jou zijn.
Gek eigenlijk dat we geen rituelen hebben waarin we afscheid nemen van een oude identiteit en het nieuwe verwelkomen. Dat we niet worden voorbereid op wat de levensfase waar je je naartoe beweegt allemaal van je vraagt.
Ik vraag me af of wij cultureel iets kwijt zijn geraakt hierin.
En wat we hiervan terug zouden kunnen brengen.
Of kunnen introduceren.
Wat zou het met onze maatschappij doen als we hier met Nederlandse nuchterheid bij stil zouden staan?
Mijn boerenverstand zegt me namelijk dat het geen overbodige luxe zou zijn om tijdens deze voorspelbare overgangsprocessen aandacht te besteden aan wat je los te laten hebt om in de nieuwe levensfase je plek in te kunnen nemen.
Maar goed, als we daar echt werk van zouden maken heb ik waarschijnlijk een stuk minder te doen in mijn praktijk.
Het is nooit te laat om jezelf af te vragen: “Ben ik klaar om het leven dat ik leef te veranderen? Ben ik klaar om innerlijk te veranderen?” Zelfs als een enkele dag in je leven hetzelfde is als de dag ervoor, is dat zeker jammer. Op elk moment en met elke nieuwe ademhaling moet men vernieuwd en opnieuw vernieuwd worden. Er is maar één manier om in een nieuw leven geboren te worden: te sterven voor de dood.
Regel 38 uit 40 regels van Liefde
