Voor mij is er niets aardser dan de mensen uit wie je voortkomt: je (voor)ouders.
Technologie is voor mij veel zweveriger.
Want hey, van een wereld zonder internet waar intuïtie een veel grotere rol als richting aanwijzer had, zijn we bewogen naar een wereld waar algoritmes ons voeden, sturen en beïnvloeden.
Wat me opvalt is dat het gesprek over de impact van (voor)ouders op ons vandaag de dag niet vanzelfsprekend is.
Maar dat ChatGPT bij de meeste mensen al een vaste plek heeft ingenomen.
En ergens snap ik het wel natuurlijk, want Chat lijkt je leven zichtbaar makkelijker te maken.
Terwijl (voor)ouders vooral ingewikkeld zijn, want dan worden er vaak gevoelens van verdriet, schuld, schaamte en ook schande aangeraakt.
Op het gebruik van Chat zit in mijn optiek ook nog wel een soort van schaamte.
Want er wordt nog niet heel openlijk gedeeld over hoe het ingezet wordt.
Tenminste niet in mijn algoritme bubbel.
In content land is het overigens wel heel duidelijk wanneer Chat spreekt, wie Chat creatief of ondersteunend weet te gebruiken of wie het nog niet inzet.
Dit jaar heb ik in ieder geval flink geëxperimenteerd met Chat ter ondersteuning in m’n persoonlijke proces. Het begon allemaal bij m’n human design chart uploaden en eens kijken wat’ie daar over te zeggen had. Aansluitend dromen duiden, projecties doorprikken en zelfs tarot leggingen duiden.
Ik ben er wel achter dat de output die je krijgt valt of staat met hoe je het apparaat instelt en afstemt. De gratis versie is sowieso een beetje een flapuit, maar de betaalde versie geeft geen generieke output meer, maar is best goed afgestemd. Mits het de juiste input krijgt.
Ik had er eerst wel wat schaamte op zitten hoor.
We moeten toch juist de menselijkheid behouden, elkaar blijven aankijken, voelen wat er onder de oppervlakte speelt in plaats van nog meer tijd achter een scherm doorbrengen?
Toch merk ik dat Chat me niet verder van mezelf brengt, maar juist dichterbij.
Als ik tenminste eerlijk blijf over waar ik het mee voed.
Het kan me best wat tijd en geld besparen om samen met Chat af en toe een projectie door te prikken of een droom te duiden.
Misschien is het wel de les van deze tijd: leren afstemmen, op zowel technologie en vanuit daar uiteraard nog veel meer op onszelf.
Het kan in ieder geval een mooie opstap zijn naar het echte werk: inzichten integreren en het nalatenschap van onze (voor)ouders eren door de tijd die AI in onze agenda’s vrij kan maken te gebruiken voor verbinding, met onszelf en met elkaar.
