Grijze wolken drijven in hoog tempo voorbij.
Er staat een stevige bries.
“Jij bent vroeg,” zegt de worstenman waar ik de meeste weken wel een pond gehakt koop.
De voorbereidingen voor onze vakantie hebben me al vroeg in beweging gezet.
Voor mij voelt thuiskomen in een schoon en opgeruimd huis na een dag of tien in een huifkar te leven als luxe. Om half zeven stond ik al te poetsen.
Meteen maar even naar de markt om de boodschappen ook maar binnen te hebben.
“We gaan op vakantie,” beantwoord ik zijn vraag die geen vraag is.
“Waar gaat de reis naartoe,” vraagt hij geïnteresseerd.
“We gaan met de huifkar dus blijven lekker in de buurt.”
“Dat heb je mooi bekeken. Niet dat geren en gevlieg om maar zo ver mogelijk weg te komen.”
“Het gaat ons inderdaad meer om de manier van de dag doorbrengen dan de bestemming. Maar de bossen van Drenthe voelen niet als een straf hoor,” zeg ik lachend.
“Nee, je hebt het goed bekeken. Je wilt niet weten hoe mensen hier soms aan m’n kraam staan. Ze staan er wel, maar zijn er niet. Je maakt wat mee! Eigenlijk leven we maar in een gekke wereld, hè?”
Ik zeg het zelf ook zo vaak, hoe gek de wereld is.
Tegelijkertijd realiseer ik me steeds meer dat het vroeger echt niet allemaal beter was.
Iedere tijdsgeest, iedere generatie, brengt iets dat het leven makkelijker maakt en iets waar later weer naar terugverlangd wordt.
Terug naar de eenvoud en het ritme van vroeger, in een tijd waarin we meer kansen en keuzes dan ooit hebben om ons leven naar eigen inzicht vorm te geven.
“Tja, ik vind er wel wat van ja hoe we het doen met z’n allen,” zeg ik.
“Anders ik wel,” zegt hij lachend en hoofdschuddend.
Onderweg naar huis begint het te regenen.
Het wordt een andere ervaring dan eind juni, begin juli toen we met 38 graden vertrokken.
Maar dit keer hebben we gehaktballen, zelfgebakken appeltaart en pesto en een bak vol groenten uit de tuin.
Met de kans om in het natte bos eetbare paddenstoelen te vinden.
Op je eigen ritme meebewegen in een wereld die altijd meer van je lijkt te willen, voelt voor mij krachtig en rijk.
Het vraagt van me om in de werkelijkheid te leven zonder het wonder te verliezen.
Maak je geen zorgen over waar de weg je zal brengen. Concentreer u in plaats daarvan op de eerste stap. Dat is het moeilijkste deel en dat is waar u verantwoordelijk voor bent. Als je die stap eenmaal hebt gezet, laat alles dan zijn natuurlijke gang gaan en de rest volgt vanzelf. Ga niet met de stroom mee. Wees de stroom.
Regel 19 uit 40 regels van Liefde
