Skip to main contentSkip to footer

Wildgroei aan coaches

Column Janneke Dijkhuis

“Er is een wildgroei aan coaches,” zei hij op een manier die mij het idee gaf dat hij daar wat van vindt. “Hipsy is een marktplaats geworden met ontzettend veel rotzooi,” vervolgde hij zijn betoog.
“Marktplaats staat ook vol met rotzooi waar je de pareltjes uit moet filteren,” zei de ander relativerend.

Ik luisterde naar het gesprek.
Ondertussen voelend of er iets in mij geraakt werd.

Het bleef rustig.

De dag ervoor had ik eens gekeken hoeveel bedrijven in Nederland zich bezighoudt met coaching; 105.000.

Dat zijn er nogal wat.
Om het in perspectief te zetten gaf ik nog een aantal Google zoekopdrachten in en leerde ik dat er 4.300 tandartspraktijken zijn, 16.000 pedicurebedrijven en 17.690 restaurants.

Met ruim 18 miljoen inwoners zouden we in groepjes van 170 mensen; baby, kind of volwassene, gelijkwaardig onderverdeeld kunnen worden bij een coach.

Dat zou toch helemaal te gek zijn!
Dat iedereen een coach zou hebben.

De coach zelf dus ook.

Volgens mij kan je van iedereen wel iets leren.
Je daarvoor openstellen is iets anders.
En je kunnen openen voor coachkwaliteiten trouwens ook.

Oordeelloosheid is misschien wel het aller moeilijkste.
En volgens mij onmogelijk.
Wie is er nou eigenlijk echt zonder oordeel?

In bewustwording van projectie en hoe je deze managed ligt volgens mij een belangrijke sleutel.
Misschien zelfs wel een voorwaarde om te mogen coachen.

Zou er dan nog steeds een wildgroei aan coaches zijn?

 

Er zijn meer valse goeroes en valse leraren in deze wereld dan het aantal sterren in het zichtbare heelal. Verwar machtsbeluste, egocentrische mensen niet met ware mentoren. Een echte spirituele meester zal je aandacht niet naar hem- of haarzelf richten en zal geen absolute gehoorzaamheid of uiterste bewondering van je verwachten, maar zal je in plaats daarvan helpen om je innerlijke zelf te waarderen en te bewonderen. Echte mentoren zijn zo doorzichtig als glas. Zij laten het licht van God door zich heengaan.

Regel 12 uit 40 regels van Liefde

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?