Maandag gaf ik voor de allereerste keer een masterclass.
Er waren maar liefst 45 deelnemers.
Wat onwijs tof om te doen hé; dat smaakt naar meer.
De volgende dag ging ik naar Diever voor een Human Design reading.
We gingen samen.
Om inzicht te krijgen in de relatiedynamiek.
Die van een manifestor en een generator.
We zijn een “8 and 1, let’s have some fun!”
Een stevige basis.
Ook maakte ik m’n 3,5 jarige nichtje aan het huilen.
Vlak voordat we naar het zwembad vertrokken vertelde ze me dat ze gisteren jarig was.
En ik weet dat ze 22 juni jarig is.
Maar zij heeft geen idee en zei met een serieus knikkend gezichtje dat ze cadeautjes had gekregen, want “ikke jarig”.
“Maar niet voor je verjaardag,” zei ik.
Huilend liep ze naar haar moeder.
Gisteren moest ik zelf ook huilen.
Denk ik.
Ik bracht namelijk een vraag in bij de opstellingen dag van Irene.
Alleen, schreef ik dit eergisteren en toen had ik nog geen idee wat de opstelling me zou brengen.
Toen stond ik er nog voor.
Maar het leeft al weken in mij.
En afgelopen week extra.
Toch nog wat toevoegen aan de voorbereiding die ik had gedeeld.
Was m’n intentie helder?
Wat is m’n intentie eigenlijk?
Het was een woelige week.
Triggers kwamen voorbij.
Tranen.
Geluksmomenten.
De week was gevuld met rijke gesprekken; verbindend en helend.
Ik trakteerde mezelf op zomerjurken die een kant van mij accentueren die ik lang verborgen heb gehouden. Een stukje eigenheid.
De verhelderende najaarswandelingen in de donkere namiddagen brachten me een bak aan inspiratie. Fris en speels.
Van de bad juf kreeg ik een tik op m’n vingers, omdat ik m’n nichtje te angstig onder water duwde. Ineens werd ik me even bewust van de spanning in m’n lijf.
Ik had een standje van de bad juf nodig om te ontspannen.
Als afsluiter vanavond nog even een volle maan.
Met een vast groepje vrouwen kom ik sinds kort samen wanneer de man in volle glorie schittert.
Om over vrouwendingen te praten.
Relatiedynamieken.
Triggers.
Mooie zomerjurken enzo.
