De vlinderstruik is al op z’n retour.
Hier en daar zit er nog een paarse pluim aan, maar de meeste zijn al bruin.
Wanneer ik er langs loop snuif ik de zoete honing geur op.
De dagpauwoog fladdert een pluim verder.
Mijn aandacht gaat naar het gekwetter van de roodstaart met zijn roestkleurig staartje die op de schutting neerstrijkt.
Een paar tellen later komt er een zwarte kat met witte snoet het dak af.
De roodstaart knijpt er tussenuit.
De kat geeft me een geïrriteerde blik en springt via de schutting op de stenen.
Niet veel later hoor ik verderop honden blaffen.
Nog een paar tellen later krijst een kat.
De dagen worden merkbaar korter.
Ik kijk uit op het oosten en zie de laatste zonnestralen van de dag weerkaatsen op de wolken.
Langzaamaan bewegen we weer naar binnen.
Voor de nacht.
Maar ook richting de herfst.
Ik zet the circle game van Joni Mitchell op.
Gevangen in de draaimolen van tijd.
Niet terug kunnen, alleen terugkijken.
Ik word wat melancholisch van het nummer.
Filosofisch ook.
Mijn gedachten gaan terug in de tijd.
Op dit moment kijk ik liever vooruit.
De toekomst voelt licht.
En ik kan steeds meer voelen dat ik geen haast heb. Dat mijn leven zich mag ontvouwen en dat ik mag stoppen om iets na te jagen. En dat dat de bedoeling is.
Het lijkt me steeds meer te lukken.
De heldere stem van Joni blijft me echter verleiden om terug te kijken.
Even zie ik een barre tocht.
Een reis van controle naar overgave.
Van in m’n hoofd wonen naar aanwezig zijn bij wat zich aandient.
Eigenlijk beweeg ik iedere keer opnieuw langs dezelfde plekken.
Ieder rondje kijk ik weer met een andere blik.
Misschien kom ik wel nergens echt, echt, echt aan.
Rond en rond in het cirkel spel.
Probeer je niet te verzetten tegen de veranderingen die op je pad komen. Laat in plaats daarvan het leven zich in jou uitleven. En maak je geen zorgen dat je leven op zijn kop staat. Hoe weet je dat de toestand die je gewend bent, beter is dan de toestand die komen gaat?
Regel 13 uit 40 regels van Liefde
