Na ruim een jaar afwezig te zijn geweest op sociale media, ben ik sinds een kleine twee maand weer aanwezig in dit rijk.
Ik geloof nog steeds dat deze platformen een grote rol in de psychische ontworteling van de samenleving speelt.
Ik vond het heerlijk om 14 maanden helemaal niet bezig te zijn met deze kanalen.
En toch, toch ben ik er weer te vinden.
Een jaar afwezigheid heeft me flink gesterkt.
Uiteindelijk bepaal je als gebruiker welke rol deze kanalen in je leven krijgen.
Voor de ander kan ik geen verantwoordelijkheid dragen.
Ik kan wel verantwoordelijkheid dragen om inspirerende en waardevolle content te creëren.
De kanalen zijn er.
Ze gaat niet weg.
Het wordt wel verder doorontwikkeld.
Voor mij heeft het ook een andere functie.
Namelijk zichtbaar worden.
En dat reikt verder dan marketing.
Het nodigt me uit om woorden te geven aan mezelf, m’n werk, mijn boodschap.
Wat is mijn boodschap eigenlijk?
Waar sta ik voor?
Wat wil ik uitdragen?
De antwoorden op deze vragen leven al lang in mij.
En nu ben ik aan het ontdekken hoe ik dat wil uitdragen.
Hoe ik daarin wil verschijnen.
Zichtbaar wil worden.
Van binnenuit.
Groeiend in me er goed genoeg voor voelen, op komen dagen ongeacht wie kijkt en of ik wel 100% volledig ben in wat ik wil zeggen.
Het is een experiment geworden.
En dan wordt het ineens heel leuk!
Het wakkert een creatieve laag in me aan.
Om met beeld en woorden een verhaal te vertellen.
Daar ga ik op aan.
En zo wordt zichtbaarheid geen doel op zich, maar een levend proces waarin ik mezelf steeds opnieuw mag ontmoeten.
