Skip to main contentSkip to footer

Zigeunerhart

Column Janneke Dijkhuis

De buurvrouw wil niet dat er een pad gevormd wordt op haar land, dus moesten we iets anders verzinnen om de trekker en huifkar van het erf af te krijgen.
We bouwden daarom deze week een bruggetje over het slootje en hebben inmiddels koers gezet richting achterafweggetjes en het bos.

Afgelopen zomer gingen we voor het eerst samen met de huifkar op vakantie.
10 tot 15 graden warmer dan nu.
Het zal de pret niet drukken ga ik vanuit.
Zo lang het maar droog blijft.

Met boogschutter in Jupiter, Uranus, Neptunus en de zuidelijke maanknoop schijn ik een zigeunerhart te hebben.
Grappig hoe die dingen terug te lezen zijn in de sterren.

Toen ik in het buitenland woonde, als digitale nomade reisde en oceanen over zeilde wist ik niet van mezelf dat dat de bedoeling was van mij.
De afgelopen jaren heb ik er ook niet aan moeten denken om te vertrekken.
En eigenlijk nog steeds niet.

En ook dat is weer terug te lezen in de sterren trouwens.

Maar dat zigeunerhart dat blijft, alleen wat dichterbij huis dus.
Meer vertraging en verstilling.
Eenvoudig leven.
Niet zoveel moeten.
En ook weinig echte afleiding.

Ergens onderweg, tussen de weilanden en kronkelende paadjes, ontstaat de magie.
De klok is niet zo relevant meer.
Alsof tijd zich voegt naar het natuurlijke ritme van de dag.

Ontwaken met de frisse geur van het vochtige gras en het bos.
Boeren die hun land bewerken en meestal met een glimlach op hun gezicht een hand naar ons opsteken.
En dan wanneer de zon weer op z’n retour is een plekje zoeken om de nacht door te brengen.

De bestemming is niet zo belangrijk.
Het ritme waarin we ons bewegen veel meer.

Het gepruttel van de trekker die met 5km per uur vooruitgaat maakt dat de wereld langzaam aan ons voorbij trekt.
De kar schommelt er zachtjes achteraan.
En ik loop er dan graag naast.

Romantiseert mijn zigeunerhart de ervaring die we komende week gaan hebben op basis van de ervaring van afgelopen zomer?

Het antwoord ligt in de toekomst.
M’n zigeunerhart en ik zijn nog onderweg.
Zonder haast.
En dat is dan precies wanneer de klok sneller lijkt te gaan.

Misschien blijven we wel langer weg.
Misschien gaan we wel eerder naar huis.
Misschien kom ik onderweg wel opnieuw thuis.

Over de auteur

Mijn naam is Janneke (1983), Jungiaans geschoold schaduwwerkcoach, systemisch coach, familieopsteller en schrijfster.

Ik heb ruim tien jaar in het buitenland gewoond als expat en later als digitale nomade. In mijn zoektocht naar vrijheid zeilde ik de Indische Oceaan en Atlantische Oceaan over. Uiteindelijk landde ik terug op mijn geboortegrond in Drenthe waar ik die vrijheid die ik in de buitenwereld zocht, in mijn binnenwereld vond.

Ik schrijf, ik kan niet anders. Omdat het mijn manier is om hetgeen in mij leeft te onderzoeken en een stem te geven. Vragen over het leven, de dood, de liefde houden me bezig. Over wat het betekent om mens te zijn en waar het leven nu eigenlijk echt over gaat.

Volg-je-hart
Volg je hart…

…een nuchtere kijk op een populair advies

“Volg je hart,” wordt zo vaak gezegd.

Maar waarom is het voor veel mensen moeilijk om hun hart te volgen?
En waarom zeggen we zo gemakkelijk dat we het willen, terwijl we er intussen ons leven zo op inrichten dat het vooral niet hoeft?
Waarom bouwen zoveel mensen een leven dat er van buiten goed uitziet, maar dat vanbinnen, als je heel eerlijk bent, leeg aanvoelt?
Waarom blijven we in werk dat ons leegtrekt, in relaties waarin we onszelf verkleinen, in loyaliteiten die allang hun houdbaarheidsdatum voorbij zijn?

En als we dan eindelijk dat gevoel toe kunnen laten dat er iets niet klopt, waarom noemen we dat zo vaak ondankbaarheid, onrust, onverzadigbaarheid, of erger nog, egoïsme?