Met dat ik het erf af wilde stappen hoorde ik de buurvrouw schreeuwen “ga je buiten om?”
Ik draaide me om terwijl de wind de woorden “wat bedoel je,” in haar richting bliezen.
“Nou ja, als je daarlangs loopt,” wijzend in de richting die ze bedoelt, “dan kom je een geitenkop tegen.”
Ik kneep m’n ogen tot spleetjes en deed een stap in haar richting.
“Dat is waarschijnlijk een geit die ze eind vorig jaar bij de Hoogeveenseweg te grazen hebben genomen,” vervolgt ze haar verhaal “die hebben ze nu daar naartoe gebracht”.
Ik heb geen idee wie ze zijn en voel me in het moment ook niet gemotiveerd om door te vragen. Ik neem aan dat de buurvrouw aan de wolf refereert.
Eigenlijk wil ik gewoon een stukje lopen.
“Ik heb hem bij het ooievaarsnest neergelegd,” roept ze me nog na.
Ik lach en steek m’n hand op.
De wind blaast me de woorden “dan heb je er weer een skelet bij voor je verzameling,” nog na.
Mijn richting ontstaat meestal in het moment.
Maar mijn nieuwsgierigheid is aangewakkerd.
Dus volg ik het pad buitenom.
Het veld aan de rechterkant staat bomvol Pinksterbloemen, paardenbloemen en paardenbloemenpluisjes die dansend op de wind in het grasgroene gras meedeinen.
Mijn verzameling bestaat uit symbolen die betekenis hebben gehad op mijn levenspad.
Die me iets van richting, houvast of bevestiging hebben gegeven.
Het skelet van een ouwe bok die me herinnert aan het belang van sterven voordat je doodgaat.
De vleugels van een langs de kant van de weg gevonden eend die me eraan herinnerde dat geheimen verteerd willen worden.
Ook de vleugels van een uit de boom gevallen buizerd die me eraan herinnerde dat hoogte overzicht geeft, maar ook op afstand houdt.
En de haas in mijn vriezer, die me vertelde dat het hazenpad gesloten mag worden, ligt te wachten om gevild en gelooid te worden.
Wanneer ik bijna bij het ooievaarsnest ben tref ik de kudde.
De geiten kijken me kauwend aan.
Om me heen zie ik heide, bomen, gras, geitenkeutels, dennenappels, takjes, steentjes en meer van dat. Geen geitenkop skelet.
Wie weet hebben ze hem alweer verplaatst.
Als de boodschap voor mij is dan verschijnt het op mijn pad, zeg ik tegen mezelf.
Ik hoef er niet naar te zoeken.
Maak je geen zorgen over waar de weg je zal brengen. Concentreer u in plaats daarvan op de eerste stap. Dat is het moeilijkste deel en dat is waar u verantwoordelijk voor bent. Als je die stap eenmaal hebt gezet, laat alles dan zijn natuurlijke gang gaan en de rest volgt vanzelf. Ga niet met de stroom mee. Wees de stroom.
Regel 19 uit 40 regels van Liefde
