Afgelopen woensdag was de tiende opstellingen avond. De laatste voor de zomer.
En precies een week geleden was de afsluiting van het drieluik “op reis naar de ontembare vrouw” waar ik systemische oefeningen en opstellingen mocht begeleiden.
Met de komst van de zomer wordt het actief naar binnen reizen afgerond.
Vrijdag is de langste dag van het jaar.
De eerste zomerdag van dit jaar.
Je zou het niet zeggen met al die regen.
Maar het is voelbaar in de naar buiten gerichte energie die overheerst.
In de natuur.
In de ander.
De zomer, het zuiden op het medicijnwiel, staat voor het volle leven.
Volop leven.
Dynamiek.
Passie.
Een doe-energie.
En dan niet zo zeer klussen in je binnenwereld.
Maar juist veel meer “leven”.
En dat betekent dus ook het belichamen van opgedane inzichten in de seizoenen daarvoor.
“Leven” klinkt een soort van logisch. Vanzelfsprekend.
We doen het allemaal.
Toch?
Ontspannen klinkt makkelijk, maar ga er maar aan staan in een wereld waar nadruk ligt op presteren.
Genieten. Bloeien. Expressie geven aan jezelf.
Dat is leven in het volle zuiden.
En dat lijkt nog niet zo gemakkelijk in een wereld waar meer, beter, verder, sneller, leuker, groter, mooier aangemoedigd wordt.
Sommigen van ons hebben een diep verlangen om het leven ten volle te ervaren. Om te weten waar het allemaal over gaat.
Daar kies je trouwens niet bewust voor leer ik in de Jungiaanse psychologie.
Het is een trekkracht die van binnenuit komt.
Vanuit de ziel.
Meer dan ooit ben ik me ervan bewust hoeveel prikkels we dagelijks te verwerken hebben en hoe groot de onrust is die al die prikkels samen veroorzaken.
Allemaal ruis op de lijn met je kern.
Ruis op de lijn om het volle leven aan te gaan.
Om echt te leven.
In plaats van geleefd te worden.
Te overleven.
De sleutel lijkt te liggen in langzaam leven.
Ook in het zuiden.
In de zomer.
Juist.
Vertragen en verstillen.
En vanuit daar ontspannen.
Genieten.
Volop leven.
Welkom krachten van het zuiden.
Welkom vadertje zon.
Welkom gezelligheid.
Welkom extraversie.
Welkom zomer.
